ျပည္တြင္းစစ္ႏွင့္ ဆက္လက္ျဖစ္ပြားေနသည့္ လူ႔အခြင့္အေရး ခ်ဳိးေဖာက္မႈမ်ားေၾကာင့္ ထြက္ေျပးလာၾကရေသာ ရွမ္းဒုကၡသည္မ်ားကို ထိုင္းႏိုင္ငံက "ဒုကၡသည္" အျဖစ္ အသိအမွတ္ ျပဳလက္ခံျခင္းမရွိပါ။ ထို႔အတြက္ေၾကာင့္ သူတို႔သည္ လံုၿခံဳသည့္ခိုလႈံရာမရွိ ျဖစ္ေနရၿပီး၊ ႏိုင္ငံတကာ အကူအညီေပးေရး ေအဂ်င္စီမ်ားမွ ေထာက္ပံ့ ကူညီမႈမ်ားလည္း မရရွိၾကေပ။ ဤအေျခအေနတြင္ အထူးထိခိုက္ နစ္နာၾကရသည္မွာ ကေလးမ်ား ျဖစ္ပါသည္။ ထိုကေလးမ်ား၏ မိဘမ်ားသည္ေရႊ႕ေျပာင္း အေျခခ် လုပ္သားမ်ားအျဖစ္ အလုပ္ရွာေဖြ၀မ္း ေက်ာင္းေနၾကရၿပီး၊ တခါတရံတရားမ၀င္ အလုပ္လုပ္ကိုင္ ေနၾကရပါသည္။ ကေလး အမ်ားစုမွာ ေက်ာင္းလံုး၀ မတက္ရသည့္အေျခအေန ျဖစ္ေနရပါသည္။ ၎ရွမ္းျပည္မွ ထြက္ေျပးလာသူမ်ားကို "ဒုကၡသည္" အျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳ မခံၾကရ သည့္ အတြက္ သူတို႔အဖုိ႔ ဒုကၡသည္ စခန္းမ်ား တည္ေထာင္ရန္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ သင့္ေလ်ာ္ သည့္ေက်ာင္းမ်ား တည္ေထာင္ရန္ေသာ္လည္းေကာင္း အခြင့္မရွိပါ။ မူအရ ထိုင္းႏိုင္ငံတြင္း ေနထိုင္ၾကသည့္ ကေလးမ်ား အားလံုးသည္ ေက်ာင္းေနခြင့္ အခြင့္အေရး ရွိပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း တရား၀င္ ေက်ာင္းအပ္ ခြင့္ ရရန္အတြက္ အခက္အခဲ အမ်ဳိးမ်ဳိးရွိေနပါသည္။ မိဘမ်ားသည္ လူအမ်ားမလုပ္လိုၾကသည့္ “သံုးဒီ” ဟု အဂၤလိပ္အမည္ေပးထား ေသာ-လူအမ်ား မလုပ္လိုၾကသည့္ ညစ္ပတ္၊ ခက္ခဲပင္ပန္း၍ အႏၱရာယ္မ်ားသည့္ အလုပ္မ်ဳိးကို လုပ္ကိုင္ သက္ေမြးေနၾကရၿပီး၊ ၀င္ေငြလည္းအနည္းငယ္မွ်သာ ရၾကပါသည္။ ဤ၀င္ေငြျဖင့္ ကေလးကို ထိုင္းေက်ာင္း ပို႔၍ ေက်ာင္းထားရန္ မတတ္ႏိုင္ၾကပါ။ အလုပ္ အေျခတက် မ႐ွိ ေသာေၾကာင့္ မိဘမ်ားမွာ အၿမဲတေစ ေျပာင္းေရႊ႕ေနရျခင္းမ်ားလည္း ရွိပါသည္။ တရားမ၀င္ ေနထိုင္ၾကရေသာေၾကာင့္ မိဘမ်ားမွာ လုပ္ငန္းခြင္တြင္း မွအပ၊ ျပင္ပသို႔ ထြက္ခြာ၍ ကေလးေက်ာင္းအပ္ရန္လည္း ေၾကာက္႐ြံ႕စိုးရိမ္ေနၾကပါသည္။ အျပင္ထြက္လွ်င္အဖမ္းခံ ရမည္ကို စိုးရြံ႕ေနၾကပါသည္။ ကေလးမ်ား ေက်ာင္းတက္ႏိုင္လွ်င္ ေသာ္မွ ေက်ာင္းသြား လာလမ္းတြင္အသြား၊ အျပန္၌ မိန္းကေလးငယ္မ်ားကို ဖမ္းဆီး၍ လူကုန္ကူးေရာင္း ခ်ခံရမည့္အေရးကို စိုးရိမ္ ေနၾကရပါ ေသးသည္။ ဤအခ်က္မ်ားအျပင္ ထိုင္းေက်ာင္းမ်ား၌ ထိုင္းဘာသာျဖင့္ သာစာသင္ၾကား ၾကၿပီး၊ ရွမ္းကေလး မ်ားက ထိုင္းစကားကို ေျပာဆိုႏိုင္ျခင္း မရွိၾကပါ။ ကေလးမ်ားက ထိုင္းလူမ်ဳိး မ်ားႏွင့္ အတူ ေရာေႏွာပညာသင္ၾကား ၾကျခင္းအားျဖင့္ ႐ွမ္းလူမ်ဳိးမ်ား၏ ဘာသာစကားႏွင့္ လူမ်ဳိး စရိုက္လကၡဏာ ေပ်ာက္ကြယ္ သြားႏိုင္သည့္ အေရးလည္း ရွိေနပါေသးသည္။ ရွမ္းဒုကၡသည္ မိသားစုမ်ား သည္ ၎တို႔၏ ဘာသာစကားႏွင့္ လူမ်ဳိးစရိုက္ လကၡဏာကို အထူးထိန္းသိမ္း ေစာင့္ေရွာက္ လိုလွၿပီး၊ ရွမ္းဒုကၡသည္မ်ား အားလံုး တေန႔အိမ္ျပန္ရမည္ဟု ေမွ်ာ္လင့္ထား ၾကပါသည္။ ဤအေျခအေနအရ ထိုင္းႏိုင္ငံ-ရွမ္းျပည္နယ္ နယ္စပ္ရွိ ရွမ္းလူမ်ဳိးအစုမ်ားက သူတို႕ ေနထုိင္သည့္ ေနရာမ်ားတြင္ အေျခခံစာတတ္ေျမာက္ေရး သင္တန္းမ်ား စည္းရံုး ေဆာင္ရြက္ ေပးေနၿပီး၊ ေနရာမဲ့ ေ႐ႊ႕ေျပာင္းကေလးမ်ားကို စာတတ္ေျမာက္ေစရန္ ေဆာင္ရြက္ျဖည့္ ဆီးေပးေနပါသည္။ ရွမ္းအမ်ဳိးသမီးေရးရာ ဆက္သြယ္ လႈပ္ရွားေဆာင္႐ြက္ေရးအသင္း (SWAN) စတင္ဖြဲ႕စည္းခ်ိန္မွ စ၍ပညာေရး လုပ္ငန္းအစီအစဥ္ ခ်မွတ္ၿပီး သင္ၾကားေနသည့္္ တည္ရွိၿပီးေသာ အလြတ္ပညာသင္ၾကားေရး အစီအစဥ္မ်ားကိို ပုိမုိခုိင္မာလာေရးအတြက္ ထပ္ေလာင္းအားျဖည့္ ေပးခဲ့ပါသည္။ လက္႐ွိ အေျခ အေနတြင္ ထိုင္းႏိုင္ငံႏွင့္ ရွမ္းျပည္နယ္ နယ္စပ္၌ SWAN က အေျခခံစာ တတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ ပညာသင္ေပးေနသည့္ေက်ာင္း (၉) ေက်ာင္းႏွင့္ ေန႔ကေလးထိန္း ေက်ာင္း (၇) ေက်ာင္း အပါအ၀င္ ေက်ာင္း စုစုေပါင္း (၁၆) ေက်ာင္းဖြင့္လွစ္ထားသည္။ ထိုင္းႏိုင္ငံႏွင့္ ရွမ္းျပည္နယ္ နယ္စပ္ရွိ ရွမ္းဒုကၡသည္မ်ား/ေရႊ႕ေျပာင္း မိသားစုမ်ား အေနျဖင့္ ပညာေရးသည္ အေရးႀကီးသည့္ လိုအပ္ခ်က္တခု အျဖစ္႐ႈျမင္ၾကပါသည္။ SWAN က ၎လိုအပ္ခ်က္ကို ေျဖရွင္းေပးႏိုင္ရန္ ႀကိဳးစားသည့္ အစီအစဥ္မ်ား အားလံုးကို ေဒသခံရပ္႐ြာ အဖြဲ႕အစည္းမ်ားကလည္း အထူး ပူးေပါင္း ေဆာင္ရြက္ၾကပါသည္။ ဥပမာအားျဖင့္- ေဒသခံရပ္႐ြာ လူထုမ်ားသည္ SWAN မွ စည္းရံုးေဆာင္ရြက္ေပးသည့္ သင္တန္းမ်ား၊ အစည္းအေ၀း၊ ေဆြးေႏြးပြဲမ်ားကို စိတ္ပါ၀င္စားစြာ တက္ေရာက္ၾကၿပီး၊ သူတို႔၏ ျပႆနာမ်ား၊ လိုအပ္ခ်က္မ်ားကိုလည္း ေဆြးေႏြးဖလွယ္ခဲ့ၾကပါသည္။ ဤကဲ့သို႔ ေဒသခံျပည္သူမ်ား၏ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မႈ မရွိပါက SWAN အေနျဖင့္ ထိေရာက္ေသာ မဟာဗ်ဴဟာမ်ား ခ်မွတ္လုပ္ေဆာင္ႏိုင္လိမ့္မည္ မဟုတ္ပါ။ သူတို႔၏ ပူးေပါင္း ေဆာင္႐ြက္မႈသာ မရရွိပါက ေဒသခံျပည္သူမ်ား၏ လိုအပ္ခ်က္မ်ားကို ေျဖရွင္း ေဆာင္ရြက္ ႏိုင္လိမ့္ မည္မဟုတ္ဘဲ၊ သူတို႔၏ ယံုၾကည္ထားခ်က္မ်ားကိုလည္း ဆက္လက္ တိုက္တြန္း စည္းရံုးႏိုင္လိမ့္မည္ မဟုတ္ပါ။ |
